Op verzoek, een pre-weblog-verhaaltje. Juli 2003.
Zoxe2x80x99n duizend kilometer ten noorden van Toronto liggen de zusterplaatsjes Moosonee enMoose Factory, en daarheen ging ons volgende uitstapje. Exc3xa9n van debijzonderheden van Moosonee is dat het wel per trein maar niet met de auto tebereiken is. En dus stapten we in de trein voor een rit van 18 uur naar hetnoorden. De treinreis was een belevenis op zich. Vanaf een bepaald moment zie jedat de beschaving langzaam ophoudt. Het uitzicht bestaat uit wat moerassen, hieren daar een kolkende rivier of een slingerend beekje en vooral veel bomen. Heelveel bomen. Allemaal prachtig en magnifiek, maar na een paar uur gaat het watvervelen. Gelukkig reed de trein heen xe2x80x99s nachts zodat we niet teveelblootgesteld werden aan al die pracht. Wel konden we daardoor een favorietehobby van de noordelijke jeugd meemaken: stenen gooien naar de trein. Bedrevenals ze waren in deze touristische attractie wisten ze precies ons raam te raken.Ruw ontwaakt uit mijn sluimer besloot ik dit aan de conducteur te melden, dieeen sigaretje zat te roken in de restauratiewagen van wat een paar uur daarvoornog een niet-rokentrein was geweest. Erg veel indruk maakte het niet. Er werdeen notitie van gemaakt, en op de terugweg bleek het raam vervangen te zijn. Detrein tufte rustig door, hier en daar onderbroken voor een korte nachtelijkestop op stationnetjes met pittoreske namen als Cobalt en Swastika. Met eenvertraging van tweexc3xabnhalf uur kwamen we xe2x80x99s ochtends aan in het overstappuntCochrane. Had de trein (twee wagons en een restauratiewagentje) bij aanvang noghalfvol gezeten, nu waren er nog tien mensen over.
Voorbij Cochrane houden de wegen op, en de Polar Bear Express is de enige verbinding methet hoge noorden. Het bleek een trein met een stuk of tien treinstellen, eenrestauratiewagen, rookcoupxc3xa9, restaurant en xe2x80x93 godbetere xe2x80x93 entertainmentwagon.
Stipt op tijd en zwaar afgesteld op tourisme. Ook al waren de meeste inzittende localeindianen, pardon, natives, nee, pardon, First Nation People. Zoxe2x80x99n 50% vanMoosonee is Cree, en in Moose Factory is dat zelfs 100%. Beide plaatsjes tellenzoxe2x80x99n 2000 inwoners, dus veel stelt het niet voor. Een netwerkje van onverhardewegen waarop men rondtuft in pick-up trucks met de hele familie achterin. (Deautoxe2x80x99s worden allicht met de trein aangevoerd). Typische Canadese losstaandehuizen. Maar gelukkig tref je dan als bijzonderheid in veel achtertuintjes tochnog een tipi aan. (Een tipi is een wigwam met een andere naam) En blijkt hetCree een leuk schrift te hebben dat je her en der aantreft. Voor het overigeavontuur moet je het hebben van uitstapjes. Georganiseerd, of onder leiding vaneen locale gids, of gewoon gaan lopen en je ziet wel waar je uitkomt.
Van de georganiseerde uitstapjes moet je je nou ook weer niet al teveel voorstellen.Ons tripje naar Fossil Island bestond naast de gids uit drie mensen, en daarwaren wij er twee van. 375 miljoen jaar geleden was het hier een subtropischebinnenzee. Van het tropische is weinig overgebleven, de zee heeft stapelsfossielen achtergelaten. Met een vrachtkano (met buitenboordmotor, de mensenhier gaan heus niet voor hun plezier peddelen) wordt je naar het eiland gebrachtwaar werkelijk elke tweede steen die je optilt xc3xa9xc3xa9n of meerdere fossielen bevat.Zoveel dat na de eerste tien minuten de opwinding wat begint te zakken. Tenzijje biologe bent natuurlijk. Na het vinden van verscheidene koralen, gastropoden,brachiopoden, crinoiden en pelecypoden (ik schrijf dit over van het foldertje)en zelfs een heuse trilobiet ging de reis weer terug.
Na terugkomst keken we eens wat beter naar de stenen die hier het wegdek van de onverhardewegen vormen, en ja hoor. Toch was de reis niet voor niets geweest, al was hetmaar omdat het heerlijk is om met een bootje over de rivier te scheuren.
Moose Factory ligt ook op een eiland, en de enige manier om er zonder georganiseerdereis te komen is per watertaxi. We besloten deze oudste Europese nederzetting/handelspostin Ontario en zijn omgeving op eigen houtje te ontdekken en wat meer van de Creecultuur te leren. Het belangrijkste wat we geleerd hebben is dat de Cree helegelovige mensen zijn (geen wonder als je vijf keer gekerstend bent). Het isrelatief gezien vergeven van de kerken, en omdat het zondag was en er ook nogeens een begrafenis was hadden we het dorp voor ons alleen. Maar helaas weinigkans om kennis te maken met verdere facetten van de Cree cultuur. Wat we welontdekt hebben is dat naast de pick-up trucks, de kerken, tipixe2x80x99s en kanoxe2x80x99sde schotelantenne er een onvervreemdbaar onderdeel van uitmaakt. Dus maar denatuur in: lekgestoken worden door de muggen, diep uitgesleten beekjesoversteken door over berkenstammen te schuivelen en wegzakken in dedrijfzandachtige stranden: leuk!
En dan nog even terugkomen op de beestjes: met de Polar Bear Express naar Moosonee: jeverwacht dan toch wel wat wild tegen te komen. Maar ijsberen zitten hierhelemaal niet, en het plaatsje heet zo omdat het aan de Moose River (Cree voorBrede Rivier) ligt. Kortom, het enige wild dat we gezien hebben was de Karibouop ons bord. Eigen schuld overigens, want we hadden de schemering-tour naar devuilstortplaats gelaten voor wat het was, en zo de zwarte beren gemist. Maar ofwe daar nou zo rouwig om moeten zijn… De beren denken er vast anders over,maar van beesten zien in hun eigen omgeving is dan toch niet echt sprake.
